Верските водачи, и оние што служат во Божјиот дом, често не ги разликуваат настаните кон кои е насочено вниманието на целото небо, и тие незабележано поминуваат. Луѓето го признаваат историскиот Христос, но му го вртат грбот на живиот Христос. Христос во својата Реч повикува на самопожртвуваност. Исто така упатува повик преку страдалниците кои бараат помош и преку праведните кои се упатени на сиромаштво, на труд и понижување. Но Тој воопшто денеска не е прифатен со поголемо одушевување отколку пред осумнаесет векови.

Марија размислувала за отвореното и далекусежно пророштво на Симеона. Додека го гледала Детето во своите прегратки и си спомнувала за зборовите што ги изговориле витлеемските пастири, била исполнета со радост, со благодарност и со блескава надеж. Зборовите на Симеона ја потсетиле на пророчкото кажување на Исаија: „Ќе израсне фиданка од пенот на Есеја, ќе никне изданок од неговиот корен. На него ќе почива Дух Господен, Дух на мудрост и разум, Дух на совет и сила, Дух на знаење и на страв Господен… Тој крстот ќе го опаше со правда и слабините со верност“. „Народот кој одеше во темнина виде силна светлина; на оние што живееја во мрачна земја им изгреа светлина… Зашто ни се роди дете, добивме син; на рамената има власт. Името му е: Красен, Советник, Бог силен, Отец вечен, Кнез на мирот“ (Исаија 11,1­5; 9,2­6).